2107486937 | Κερασούντος 4, Αθήνα [email protected]
Select Page

Ο ιατρός Γεώργιος Κέκος, με απόλυτη εξειδίκευση στις παθήσεις χοληφόρων, πραγματοποιεί με άψογο τρόπο όλες τις σύγχρονες μεθόδους θεραπείας των παθήσεων των χοληφόρων, που περιγράφονται στην ενότητα. Έχει μεγάλη εμπειρία στην αντιμετώπιση των χοληφόρων εφαρμόζοντας εξατομικευμένα σε κάθε ασθενή την κατάλληλη θεραπεία.

Εμπιστευθείτε μας το πρόβλημα των χοληφόρων σας για μια αποτελεσματική και οριστική διευθέτηση με σύγχρονες μεθόδους θεραπείας, σύμφωνα με τις αρχές της χειρουργικής επιστήμης, που βασίζονται σε επιστημονικές αποδείξεις (Evidence Based Surgery). Η υψηλή μας επιστημονική κατάρτιση και η πολύχρονη εμπειρία εγγυώνται την άριστη λύση με ανώδυνο τρόπο και χωρίς ταλαιπωρία.

Ο ιατρός δέχεται και εξετάζει τους ασθενείς στο ιατρείο του, επί της οδού Κερασούντος, αριθμός 4, στην Αθήνα. Συνεργάζεται με όλες τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και, όταν χρειάζεται, νοσηλεύει τους ασθενείς σε σύγχρονες ιδιωτικές κλινικές που είναι συμβεβλημένες και με το ΕΟΠΥΥ.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας στο τηλέφωνο

2107486937

Iστορική ανασκόπηση

Ιπποκράτης

​Η αναφορά στις παθήσεις του ήπατος και των χοληφόρων είναι σχεδόν τόσο παλιά όσο και η προσπάθεια του ανθρώπου να μελετήσει το ανθρώπινο σώμα και τις παθήσεις του. Στο κεφάλαιο «Ίκτερος ο οξύς»  του έργου του Ιπποκράτη «Περί των τόπων των κατά άνθρωπον», αναφέρεται ότι «Ίκτερος ήν επιγένηται εν τοίσιν οφθαλμοίσι». Ο Ιπποκράτης επίσης αναφέρει ότι «Κακή δε και η επί ικτέρω μώρωσις. Το ικτερωθέντα παρακρούεσθαι». Σύμφωνα δε με την Ιπποκράτεια θεώρηση της σωματικής υγείας η χολή σε συνδυασμό με τη βλέννα, το αίμα και τον αέρα αποτελούσαν τα κύρια κυκλοφορούντα συστατικά του ανθρωπίνου σώματος και οι αλλαγές στη συγκέντρωσή τους, οι οποίες επισυνέβαιναν κατά την πορεία διαφόρων παθήσεων, ήταν εύκολο να παρατηρηθούν από τον ιατρό.

Παρά το γεγονός ότι τα σημαντικότερα στοιχεία από τη σημειολογία των χοληφόρων ήταν γνωστά από αρχαιοτάτων χρόνων, η χειρουργική θεραπεία των παθήσεων που τα προκαλούσαν δεν έγινε εφικτή παρά μόνο το ήμισυ του 19ου αιώνα και εντεύθεν. Χρειάστηκαν οι επαναστάσεις της γενικής αναισθησίας και της αντισηψίας για να προωθηθεί η χειρουργική των χοληφόρων, όπως και όλη η χειρουργική της περιτοναϊκής κοιλότητας.

Η πρώτη εγχείρηση στο χοληφόρο δένδρο αποδίδεται στον J. S. Bobb στην Ινδιανάπολη των ΗΠΑ. Το 1867 ο Bobb πραγματοποίησε ερευνητική λαπαρατομία σε γυναίκα 32 ετών με μεγάλη κοιλιακή διόγκωση και ανακάλυψε ένα μεγάλο ύδρωπα της χοληδόχου κύστης. Διενήργησε χολοκυστεκτομή, αφαίρεσε τους χολόλιθους και έκλεισε με ράμματα τη χοληδόχο κύστη. Στον C. Langenbuch από το Βερολίνο, αποδίδεται η πρώτη χολοκυστεκτομή το 1882. Ο Langenbuch πραγματοποίησε χολοκυστεκτομή σε άνδρα 43 ετών με ιστορικό κωλικών των χοληφόρων. Ο ασθενής επιβίωσε μετά την επέμβαση και βγήκε από το νοσοκομείο μετά από 8 εβδομάδες. 

C. Langenbuch

Η εγχειρητική αντιμετώπιση της απόφραξης των χοληφόρων εξελίχθηκε ταχύτατα στα τέλη του 19ου αιώνα. Η πρώτη χολοπεπτική αναστόμωση πραγματοποιήθηκε από τον A. Winiwarter (μαθητής του T. Billroth) στη Λιέγη το 1880. Ο Winiwarter πραγματοποίησε χολοκυστοκολική αναστόμωση σε άνδρα ηλικίας 34 ετών με χοληδοχολιθίαση και απόφραξη του χοληδόχου πόρου. Η παρηγορική παράκαμψη των χοληφόρων (χολοκυστονηστιδική αναστόμωση) αρχικά πραγματοποιήθηκε από τον Monastryski για κακοήθη απόφραξη των χοληφόρων σε ασθενή με περιληκυθικό καρκίνο το 1887. Χοληδοχοτομή και αφαίρεση λίθων από το χοληδόχο πόρο, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1889. Εντούτοις, η υψηλή θνησιμότητα που σχετίστηκε αρχικά με την τεχνική αυτή οδήγησε στη συχνή χρήση της χολοκυστονηστιδικής αναστόμωσης για την αντιμετώπιση της απόφραξης των χοληφόρων. Ο L. Courvoisier ανακοίνωσε για τις 10 πρώτες περιπτώσεις χολοκυστονηστιδικής αναστόμωσης το 1890, ποσοστό εγχειρητικής θνητότητας 20% και υποστήριξε τη διενέργειά της σε συνδυασμό με χολοκυστεκτομή για τις περιπτώσεις της απόφραξης του χοληδόχου πόρου. Χοληδοχοδωδεκαδακτυλική αναστόμωση διενεργήθηκε για πρώτη φορά από τον O. Sprengel στη Γερμανία το 1891 για ενσφηνωμένο λίθο στο χοληδόχο πόρο και από τον W. S. Halsted μετά από την αφαίρεση περιληκυθικού καρκίνου το 1898. Η χρήση έλικας νήστιδας Roux-en-Y για την πραγματοποίηση ηπατικονηστιδικής αναστόμωσης που χρησιμοποιείται συχνά στις ημέρες μας, ανακοινώθηκε αρχικά το 1909 από τον R. Dahl στη Στοκχόλμη. 

Το 20ο αιώνα εξελίχθηκε ένα μεγάλο πλήθος διαγνωστικών και μη εγχειρητικών θεραπευτικών τεχνικών για την αντιμετώπιση των ασθενών με νόσο των χοληφόρων οδών. Η διάγνωση της λιθιασικής νόσου των χοληφόρων βελτιώθηκε σημαντικά το 1924 με τη χολοκυστογραφία από το στόμα. Το 1950 αναπτύχθηκαν το σπινθηρογράφημα των χοληφόρων και η ενδοσκοπική και διηπατική χολαγγειογραφία, οι οποίες επέτρεψαν την απεικόνιση των χοληφόρων οδών με ευκρινή τρόπο. Πιο πρόσφατα, το υπερηχογράφημα, η αξονική τομογραφία (CT) και η μαγνητική τομογραφία (MRI) βελτίωσαν σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα απεικόνισης των χοληφόρων με μη επεμβατικό τρόπο.

Τα θεμέλια λοιπόν για τη χειρουργική του ήπατος, παγκρέατος και των χοληφόρων είχαν τεθεί από αρκετά νωρίς. Πο εξελίξεις στη χειρουργική των χοληφόρων είναι κυριολεκτικά ασύλληπτες και έχουν επιτρέψει σήμερα την πραγματοποίηση εξαιρετικά σύνθετων χειρουργικών επεμβάσεων.

error: ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟ!!