Χειρουργική θεραπεία των αιμορροΐδων

ΔΕΝ υπάρχει μία και μόνη μέθοδος χειρουργικής αντιμετώπισης των αιμορροΐδων, αλλά υπάρχουν μέθοδοι που εξατομικεύονται και εφαρμόζονται αναλόγως με το στάδιο και τις επιπλοκές της νόσου.

Η ριζική θεραπεία της προχωρημένης αιμορροϊδοπάθειας υλοποιείται αποκλειστικά και μόνο με χειρουργικές μεθόδους. Οι διαθέσιμες χειρουργικές τεχνικές είναι ποικίλες, έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις και χαρακτηρίζονται από πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.

Η επιλογή της χειρουργικής μεθόδου εξατομικεύεται κάθε φορά και εφαρμόζεται ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του ασθενούς, το στάδιο της νόσου, τα συμπτώματα, τις επιπλοκές, αλλά και από την εμπειρία του θεράποντος χειρουργού.

Η χειρουργική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις επιπλοκών και σοβαρών ενοχλημάτων, που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς. Αποτελεί τη μόνη θεραπευτική επιλογή σε κάθε περίπτωση προχωρημένης, επιπεπλεγμένης και υποτροπιάζουσας αιμορροϊδικής νόσου.

Για να έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, κάθε χειρουργική μέθοδος θα πρέπει να επιτελείται από ειδικό και έμπειρο γιατρό, γνώστη της ανατομίας της περιοχής αλλά και της παθοφυσιολογίας της νόσου. Η επιλογή της καταλληλότερης εγχείρησης εξαρτάται πρωτίστως από τη προτίμηση του χειρουργού.

Οι κύριοι στόχοι της χειρουργικής θεραπείας είναι:

  • Η μόνιμη εξάλειψη του πόνου, ο οποίος μπορεί να οφείλεται και σε συνοδό ραγάδα, πρόπτωση ή θρόμβωση των αιμορροϊδικών όζων.
  • Διόρθωση της αναιμίας, επί μακροχρόνιας απώλεια αίματος.
  • Ανάταξη των προσπιπτουσών αιμορροΐδων και διόρθωση του οιδήματος.

Τα κριτήρια επιλογής για τη χειρουργική θεραπεία της αιμορροϊδικής νόσου είναι τα εξής:

  • Μεγάλες αιμορροΐδες  (4ου βαθμού) που προσπίπτουν από το δακτύλιο και δεν ανατάσσονται.
  • Μεγάλες αιμορροΐδες 3ου-4ου βαθμού που αιμορραγούν ή έχουν υποστεί θρόμβωση και συνοδεύονται από έντονο πόνο ή και ραγάδα.
  • Οι επιπλοκές και οι αποτυχίες από προηγούμενες συντηρητικές ή άλλες θεραπείες.
  • Απώλεια αίματος κατά την αφόδευση που οδηγεί σε αναιμία
  • Έντονος πόνος
  • Στένωση πρωκτικού δακτυλίου, που δημιουργεί πρόβλημα στην αφόδευση
  • Υποτροπή μετά από επεμβάσεις THD ή HAL ή LOΝGO.

Οι κυριότερες μέθοδοι αιμορροϊδεκτομής είναι οι κάτωθι:

  • Whiteheab 1882 – εκτεταμένη εκτομή του βλεννογόνου του πρωκτού.
  • Η  «ανοικτή» αιμορροϊδεκτομή Milligan – Morgan της Βρεττανικής Σχολής 1937.
  • Parks 1956 – υποβλεννογόνος εκτομή.
  • Η «κλειστή» τεχνική Ferguson της Αμερικάνικής σχολής, 1959.