ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΑ

ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΑ : ΕΝΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΝΩΔΥΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Τι είναι η κύστη κόκκυγα – ορισμός

κοκκυγαΗ νόσος της  κύστης κόκκυγα είναι μία χρόνια φλεγμονή του δέρματος στην μέση γραμμή ανάμεσα στους γλουτούς (μεσογλουτιαία σχισμή), πάνω από το κατώτερο τμήμα της σπονδυλικής στήλης, το ιεροκοκκυγικό οστό.

Στην ιατρική βιβλιογραφία αναφέρεται επίσης με τις εξής ονομασίες: τριχοφωλεϊκή κύστη, ιεροκοκκυγική κύστη, δερμοειδής κύστη και κοκκυγικό συρίγγιο.

Η πάθηση της κύστης κόκκυγα έγινε επίσης γνωστή και ως «νόσος Jeep» διότι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί στρατιώτες υπέφεραν από την νόσο αυτή διότι, είτε οδηγούσαν επί ώρες στους ανώμαλους κατεστραμμένους από τον πόλεμο δρόμους τα στρατιωτικά εκείνα οχήματα τζιπ, είτε καθόντουσαν σε αυτά για παρατεταμένες χρονικές περιόδους με αποτέλεσμα να υποβληθούν αργότερα σε χειρουργικές επεμβάσεις κύστης κόκκυγα.

Παράγοντες κινδύνου της νόσου θεωρούνται η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή, το οικογενειακό ιστορικό, η δασύτριχη σωματική κατασκευή, το τραύμα, ο ερεθισμός της μεσογλουτιαίας πτυχής και γενικά καταστάσεις που αυξάνουν την πίεση και την τριβή στην περιοχή.

Ποια είναι η αιτία και πως δημιουργείται η κύστη κόκκυγα

κοκκυγα2Από πολλούς ερευνητές η πάθηση θεωρείται ότι είναι συγγενούς αιτιολογίας. Σύμφωνα με τη θεωρεία αυτή, κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής στην κάτω άκρη της σπονδυλικής στήλης, γίνεται μια αναδίπλωση του εξωδέρματος, μέσα στο φυσιολογικό δέρμα της μεσογλουτιαίας σχισμής, οπότε προκύπτει μια ‘’παγίδευση’’ τριχών κάτω από το δέρμα. Η εσωτερική συσσώρευση των τριχών προέρχεται από την απόπτωση των τριχών που παράγονται από το ίδιο το αναδιπλωθέν εξώδερμα. Τις τρίχες αυτές ο οργανισμός για να τις απομονώσει δημιουργεί μια κύστη που την ονομάζουμε τριχοφωλεϊκή κύστη ή κύστη κόκκυγα.

Εάν παρατηρήσουμε με προσοχή την μεσογλουτιαία σχισμή υγιών ανθρώπων, σε πολλούς από αυτούς θα διαπιστώσουμε μια  μικρή οπή στο πάνω μέρος, που παριστά το σημείο αναδίπλωσης του δέρματος. Την οπή αυτή ονομάζουμε ιεροκοκκυγικό εντύπωμα ή βοθρίο. Μπορεί να είναι περισσότερες από μία τον αριθμό και εντοπίζονται στην οπισθία μέση γραμμή, πάνω από το κατώτερο τμήμα του ιερού οστού και του κόκκυγα. Ιστολογικά τα τοιχώματα των βοθρίων αποτελούνται από δέρμα που περιέχει πολλούς ιδρωτοποιούς αδένες. Εφόσον τα βοθρία αυτά δεν επικοινωνούν με συριγγώδη πόρο ή κύστη δεν έχουν καμία κλινική σημασία και δεν δημιουργούν κανένα ενόχλημα.

κοκκυγα3

Ενδέχεται όμως κάθε τέτοια μικρή οπή να οδηγεί σε συριγγώδη πόρο, ο οποίος επεκτείνεται προς το ιερό οστούν μέσα στο υποδόριο λίπος και να καταλήγει τυφλά σε μια κυστική κοιλότητα επί της ιεροκοκκυγικής περιτονίας. Οι πόροι αυτοί ονομάζονται αληθείς κοκκυγικοί συριγγώδεις πόροι, ενώ η κύστη ονομάζεται τριχοφωλεϊκή κύστη ή κύστη κόκκυγα. Το τοίχωμα των συριγγίων αυτών επενδύεται από πλακώδες επιθήλιο και περιέχουν τρίχες και ιδρωτοποιούς αδένες. Έχουν μήκος 2 – 5 χιλιοστά και μπορεί να είναι ένας ή περισσότεροι. Από αυτά εκρέει μικρή ποσότητα ορώδους ή και πυώδους υγρού, το οποίο λεκιάζει τα εσώρουχα. Εάν ποτέ φράξουν, τότε η υποκείμενη κύστη διαπυείται και προκύπτει απόστημα.

Η τριχοφωλεϊκή κύστη ή κύστη κόκκυγα αποτελείται από μία ή περισσότερες κοιλότητες, που εντοπίζονται στη μέση γραμμή και εδράζονται επί της ιεροκοκκυγικής περιτονίας ή επί της απονεύρωσης των γλουτιαίων μυών. Τα τοιχώματα των κύστεων είναι λεία και στίλβοντα και καλύπτονται από κυβοειδές επιθήλιο. Συνήθως περιέχουν τρίχες και θολερό υγρό. Το περιεχόμενο αυτό των κύστεων αυξάνει προοδευτικά και προκαλεί διόγκωση της κύστης, εάν ο συριγγώδης πόρος εμφραχθεί. Η συνηθέστερη εξέλιξη των κύστεων είναι η διαπύηση και η πρόκληση αποστήματος, το οποίο διανοίγεται αυτόματα ή χειρουργικά με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί συριγγώδης πόρος. Το τοίχωμα των συριγγίων αυτών που δημιουργήθηκαν από την αυτόματη διάνοιξη των αποστημάτων αποτελείται από κοκκιώδη ιστό και όχι από επιθήλιο, όπως συμβαίνει με τα αληθή κοκκυγικά συρίγγια. Τα στόμια των συριγγίων αυτών μπορεί να εντοπιστούν και εκτός της ιεροκοκκυγικής περιοχής, στην περιπρωκτική περιοχή και λανθασμένα να εκληφθούν ως περιεδρικά συρίγγια προερχόμενα από το ορθό.

Επομένως, η τριχοφωλεϊκή κύστη ή κύστη κόκκυγα, εάν θα υποστεί φλεγμονή από μικρόβια, μπορεί να εκδηλωθεί με δύο μορφές, ήτοι:

  1. με οξεία μορφή και να σχηματίσει απόστημα
  2. να εκδηλωθεί με χρόνια μορφή και να σχηματισθεί συρίγγιο.

Άλλοι πιστεύουν ότι η κύστη κόκκυγα είναι μια επίκτητη κατάσταση και δημιουργείται από την απόπτωση και τον εγκλωβισμό των τριχών, κάτω από το δέρμα της μεσογλουτιαίας γραμμής. Σύμφωνα με τη θεωρεία αυτή γίνεται είσφρυση των τριχών στο δέρμα της μεσογλουτιαίας σχισμής, με την ανάπτυξη αρνητικής πίεσης από την προστριβή μεταξύ των εφαπτομένων δερματικών επιφανειών των γλουτών. Η αποσπασμένη τρίχα από το τριχοθυλάκιο συμπεριφέρεται σαν ξένο σώμα και προκαλεί τοπική αντίδραση, η οποία οδηγεί στη δημιουργία μικρής αβαθούς κοιλότητας και κοκκιώδους ιστού.

Πόσο συχνή είναι η κύστη κόκκυγα

κοκκυγα4

Η κύστη κόκκυγα  είναι μια αρκετά συχνή πάθηση σε παγκόσμιο επίπεδο και πρακτικά προσβάλλει μόνο τη λευκή φυλή. Είναι δε συχνότερη στους μελαχρινούς και δασύτριχους άντρες και μάλιστα σε αναλογία 3:1 με τις γυναίκες. Η μεγίστη συχνότητα συμβαίνει μεταξύ της ηλικίας των 16 και 20 ετών και παραμένει υψηλή μέχρι την ηλικία των 25 ετών, για να αρχίσει να μειώνεται απότομα.

Η ίδια η νόσος και πολλές από τις εφαρμοζόμενες θεραπείες καταλήγουν σε μεγάλη απώλεια εργασιακού και σχολικού χρόνου και σε επιβάρυνση των ασθενών και των παρόχων υγείας με το «πήγαινε-έλα» στο ιατρείο ή στο νοσοκομείο για τη φροντίδα του τραύματος.

Με ποια συμπτώματα εκδηλώνεται η κύστη κόκκυγα

Τα συμπτώματα ποικίλλουν από μία απλή μικρή «φουσκίτσα» μέχρι τη μεγάλη επώδυνη φλεγμονώδη μάζα.

Η κύστη παραμένει κατά κανόνα ασυμπτωματική, μέχρι τη στιγμή που θα φλεγμάνει. Όταν η περιοχή μεταπέσει σε φλεγμονή, τότε θα γίνει κόκκινη, διογκωμένη και σκληρή ενώ μπορεί να εκρέει πύον, το οποίο και έχει πολύ άσχημη οσμή.

Κατά την οξεία φλεγμονή ο ασθενής παραπονείται για ισχυρό πόνο και ψηλαφητή επώδυνη διόγκωση στην περιοχή του κόκκυγα και επίσης μπορεί να παρουσιάσει πυρετό και κακουχία. Ανάλογα με την ένταση του άλγους, ο ασθενής μπορεί να αδυνατεί να καθίσει ή ακόμη και να βαδίσει, επειδή θα έχει σχηματιστεί απόστημα.

κοκκυγα11

Σχεδόν όλοι οι ασθενείς αναφέρουν ένα τουλάχιστο επεισόδιο οξέος αποστήματος. Το απόστημα παροχετεύεται είτε με χειρουργική παρέμβαση ή από μόνο του αυτόματα και τότε αναπτύσσεται συρίγγιο κύστης κόκκυγα. Έτσι η κοιλότητα της κύστης συνδέεται πλέον με πόρους με το δέρμα και από καιρό εις καιρό γίνεται εκροή υγρού, το οποίο λερώνει το εσώρουχο. Ένα ανοικτό συρίγγιο εμποδίζει την οξεία εκδήλωση της νόσου γιατί παροχετεύει  το περιεχόμενο συνεχώς. Αν ο συριγγώδης πόρος εμφραχτεί, τότε θα έχουμε και πάλι απόστημα.

Στη χρόνια μορφή της νόσου, όπου υπάρχουν ένα ή περισσότερα συρίγγια, παραμένει μόνο ένα αίσθημα δυσφορίας στην ιεροκοκκυγική περιοχή ή περίοδοι βύθιου άλγους, εναλλασσόμενες με ασυμπτωματικές περιόδους, οι οποίες ταυτίζονται με παροξυσμούς ορώδους ή οροαιματηρής έκκρισης.

κοκκυγα5

Τι να κάνετε για να περιορίσετε τον πόνο

  • Καθαριότητα της περιοχής.
  • Μην κάθεστε για μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί θα επιδεινώσετε τα φλεγμονή
  • Ξαπλώνετε για να αποσυμφορείτε την περιοχή από την πίεση του σώματος
  • Χρησιμοποιείστε μαξιλάρι όταν κάθεστε, για να περιορίσετε την πίεση
  • Χρησιμοποιείστε για μικρό χρονικό διάστημα, τοπικά, πάγο, τυλιγμένο σε ένα πανί, για να περιορίσετε τη φλεγμονή
  • Χάστε βάρος

Πως γίνεται η διάγνωση της κύστης κόκκυγα

κοκκυγα6

Η διάγνωση τίθεται με τη λήψη λεπτομερούς ιστορικού και την εξέταση της περιοχής.

Στην οξεία φάση διαπιστώνεται ένα επώδυνο απόστημα με τα τυπικά τοπικά στοιχεία της φλεγμονής: ερυθρότητα, οίδημα και άλγος κατά την πίεση σε μια περιγεγραμμένη περιοχή πίσω από το πρωκτό. Μπορεί να συνυπάρχει κυτταρίτιδα των παρακείμενων μαλακών μορίων, ενώ η διάνοιξη του αποστήματος παροχετεύει πυώδες περιεχόμενο.

Η χρόνια μορφή της νόσου διαγιγνώσκεται από την παρουσία συριγγωδών στομίων σε μια περιοχή περίπου 5 cm από τον πρωκτό, ακριβώς πάνω από την ιεροκοκκυγική συμβολή. Τουλάχιστον ένα από τα στόμια αυτά βρίσκεται ακριβώς στη μέση γραμμή (πρωτοπαθές στόμιο). Το δερματικό στόμιο του πρωτοπαθούς συριγγώδους πόρου καλύπτεται από καλά διαφοροποιημένο πλακώδες επιθήλιο, ενώ το εν τω βάθει τμήμα του οδηγεί στην κοιλότητα της κύστης.

κοκκυγα7Ο συριγγώδης πόρος περιέχει τρίχες στο 50% των ασθενών. Σε άλλοτε άλλη απόσταση από τη μέση γραμμή μπορούν να παρατηρηθούν άλλα συριγγώδη στόμια (δευτεροπαθή στόμια), ο πόρος των οποίων καλύπτεται από κοκκιώδη ιστό. Τα δευτεροπαθή στόμια βρίσκονται σε απόσταση 2 – 5 cm από τη μέση γραμμή και συχνότερα προς τα αριστερά, αν και έχουν περιγραφεί συριγγώδεις πόροι μέχρι την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης ή τον πρόσθιο περινεϊκό χώρο.

Μερικές φορές, άλλες παθήσεις της περιοχής μπορεί να συγχέονται με την κύστη κόκκυγα και γι’ αυτό είναι σημαντικό να μη γίνει λανθασμένη διάγνωση. Τέτοιες είναι το περιεδρικό απόστημα όταν αναπτύσσεται στην οπίσθια περιοχή του πρωκτού, το περιεδρικό συρίγγιο, η ιδρωταδενίτιδα και άλλες σπανιότερες παθήσεις. Ειδικά για το περιεδρικό απόστημα και συρίγγιο χρειάζεται προσοχή γιατί η χειρουργική θεραπεία είναι διαφορετική και ενδέχεται να γίνει κάκωση στο σφιγκτήρα με αποτέλεσμα ακράτεια. Άλλα νοσήματα από τα οποία πρέπει να γίνει διαφοροδιάγνωση είναι η δοθιήνωση, η νόσος του Crohn, η σύφιλη, η φυματίωση και η ακτινομύκωση.

Ποια είναι η θεραπεία της κύστης κόκκυγα

Η κύστη κόκκυγα μπορεί να παρουσιαστεί με τις εξής κλινικές μορφές: 1) σαν απλή κύστη, 2) σαν απόστημα με ή χωρίς κυτταρίτιδα και 3) σαν χρόνιο συρίγγιο. Η θεραπεία συνεπώς είναι διαφορετική κάθε φορά και περιλαμβάνει τις κάτωθι τακτικές: 1) στάση αναμονής με παρακολούθηση, 2) διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος και 3) χειρουργική εκτομή της κύστης και του συριγγίου μετά των κλάδων του.

Επειδή οι τρίχες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αιτιοπαθογένεια της νόσου, η τοπική αποψίλωση των τριχών είτε ξυρίζοντας την περιοχή είτε κάνοντας ριζική αποτρίχωση με ακτίνες laser, έχει χρησιμοποιηθεί σαν πρωταρχική θεραπεία. Το ξύρισμα και η επίμονη τοπική υγιεινή έχει δειχθεί ότι συμβάλλει στην ελάττωση του χρόνου νοσηλείας. Η συχνότητα και η τοπική έκταση του ξυρίσματος εξαρτάται από το ρυθμό και τον όγκο της τριχοφυΐας.

Οι πλέον ελαφρές μορφές χωρίς ιδιαίτερα συμπτώματα με απλά και μόνο περιστασιακή έκκριση υγρού δεν χρήζουν χειρουργικής αντιμετώπισης παρά μόνο για λόγους αισθητικούς.

Όταν  η κύστη κόκκυγα φλεγμαίνει για πρώτη φορά και έχει σχηματίσει αποστηματική κοιλότητα, η θεραπεία είναι η άμεση χειρουργική παροχέτευση του αποστήματος και η διάνοιξη των συριγγίων με συνοδό καθαρισμό από τον κοκκιώδη ιστό και τυχόν τρίχες. Η γύρω περιοχή πρέπει να διατηρείται καθαρή και να ξυρίζεται εβδομαδιαίως ή να γίνει αποτρίχωση με LASER μέχρι την ολοκλήρωση της επούλωσης. Μετά από την άμεση αντιμετώπιση οι περισσότεροι ασθενείς (60%) δεν παρουσιάζουν υποτροπή και δεν χρειάζονται περαιτέρω θεραπεία.

Οι υποτροπές της κύστης κόκκυγα και οι χρόνιες περιπτώσεις με  συρίγγια χρήζουν οριστικής χειρουργικής αντιμετώπισης. Υπάρχουν τέσσερις κύριες χειρουργικές μέθοδοι: η ανοικτή, η κλειστή, η ημίκλειστη και η πλαστική με κρημνό. Οι μέθοδοι που συχνότερα χρησιμοποιούνται είναι η ανοικτή και η ημίκλειστη καθώς έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα.

Στην ανοικτή μέθοδο αφού σκιαγραφηθούν και χαρτογραφηθούν τόσο η κύστη όσο και τα συρίγγια αφαιρούνται ολικά και η περιοχή αφήνεται να κλείσει μόνη της κατά δεύτερο σκοπό. Ανάλογα με την έκταση της χειρουργηθείσης βλάβης η επούλωση διαρκεί από 8-20 εβδομάδες. Χρειάζονται τακτικές αλλαγές του τραύματος, πλύσιμο και αποτρίχωση της περιοχής με ξυράφι ή laser. Η χρήση RF ή laser αντί για το κλασικό νυστέρι βοηθάει στην ταχύτερη επούλωση και κυρίως στον μειωμένο μετεγχειρητικό πόνο. Τα ποσοστά επανεμφάνισης της κύστης κυμαίνονται στο 1-3%.

Η ημίκλειστη μέθοδος αποτελεί συνδυασμό της ανοικτής με την κλειστή τεχνική, πετυχαίνοντας την ταχύτερη επούλωση (3-7 εβδομάδες). Με τη μέθοδο αυτή γίνεται μαρσιποποίηση του τραύματος, καθηλώνοντας τα χείλη του τραύματος στον πυθμένα της καταλειπόμενης κοιλότητας, μειώνοντας το χώρο που πρέπει να επουλωθεί χωρίς όμως να τον κλείνουν εντελώς όπως στην κλειστή μέθοδο. Ο σκοπός είναι η μείωση του όγκου του τραύματος και η παρεμπόδιση της πρόωρης επιθηλιοποίησης.  Η κλειστή γενικώς αποφεύγεται διότι τα ποσοστά υποτροπής είναι υψηλά (10-30%) εξαιτίας της συχνής επιμόλυνσης ειδικά σε παχύσαρκους και καπνιστές. Επιλεκτικά προτείνεται σε κάποιες περιπτώσεις που είτε είναι μικρό το μέγεθος της κύστης χωρίς τρίχες είτε για πρακτικούς λόγους δεν μπορεί να μείνει ανοικτή η περιοχή ή να γίνονται οι απαραίτητες αλλαγές του τραύματος.

Όσον αφορά τις πλαστικές με χρήση κρημνών είναι πιο πολύπλοκες και χρονοβόρες τεχνικές με μεγαλύτερα ποσοστά επιπλοκών, συνήθως χρήζουν ολιγοήμερης νοσηλείας και τα αποτελέσματα δεν υπερτερούν των κλασικών μεθόδων. Στην πράξη ισοδυναμούν με κλείσιμο του τραύματος σε πρώτο σκοπό όπως και η κλειστή τεχνική. Πολύ σπάνια υπάρχει ένδειξη για τη χρήση τους.

Η προτεινόμενη λοιπόν τακτική για την θεραπεία της κύστης κόκκυγα και των συριγγίων της είναι η ημίκλειστη μέθοδος.

Ανοικτή μέθοδος

κοκκυγα8

Κλειστή μέθοδος

κοκκυγα9

Ημίκλειστη μέθοδος

κοκκυγα10

Θεραπεία με καινοτόμο «νυστέρι» με ραδιοσυχνότητες ή Laser

Οι ραδιοσυχνότητες (RF) και τα Laser αποτελούν τη νεώτερη τεχνική εξέλιξη στην αντιμετώπιση της κύστης κόκκυγα. Αντί για τη χρήση του κλασικού νυστεριού (μαχαιριού), με το καινοτόμο «νυστέρι» ραδιοσυχνοτήτων διασφαλίζεται λιγότερη απώλεια αίματος, ταχύτερη επούλωση και σχεδόν ανύπαρκτος μετεγχειρητικός πόνος, ενώ η επέμβαση γίνεται με τοπική νάρκωση.

Με την πρωτοποριακή αυτή μέθοδο μπορούν να αφαιρεθούν με ακρίβεια χιλιοστού τόσο η κύστη κόκκυγα όσο και οι συριγγώδεις πόροι, με αποτέλεσμα τη μείωση της πιθανότητας επανεμφάνισης του προβλήματος.

Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου γίνεται με ειδική χρωστική ουσία χαρτογράφηση της βλάβης για την αποκάλυψη των συριγγίων.

Στη συνέχεια γίνεται αφαίρεση της χαρτογραφημένης βλάβης με τη χρήση νυστεριού ραδιοσυχνοτήτων.
Με τη νέα αυτή μέθοδο μειώνεται σημαντικά ο χρόνος της χειρουργικής επέμβασης, αλλά κυρίως ο χρόνος αποθεραπείας.

Αποθεραπεία μετά από χειρουργείο

Την επόμενη μέρα του χειρουργείου ο ασθενής εξέρχεται από το νοσοκομείο, αφού προηγηθεί η πρώτη αλλαγή του τραύματος. Στην περίπτωση της κλειστής μεθόδου αρκεί μία ενδιάμεση αλλαγή και στη συνέχεια αφαίρεση των ραμμάτων σε περίπου 15 ημέρες. Στις άλλες περιπτώσεις απαιτείται μακροχρόνια φροντίδα και καθημερινές αλλαγές του τραύματος. Μετά την εγχείρηση χρειάζεται καθημερινή φροντίδα του τραύματος. Οι αλλαγές γίνονται στο ιατρείο και σκοπό έχουν την αφαίρεση των γαζών του τραύματος, την νεαροποίηση αυτού και την αφαίρεση τυχόν νεκρωμάτων. Χρησιμοποιούνται υλικά όπως betadine  οξυζενέ, φυσιολογικός ορρός, fucidine γάζες ή διάφορα επουλωτικά επιθέματα όπως confeel της coloplast. Οι αλλαγές συνεχίζονται σε καθημερινή βάση από τον ιατρό, έως ότου κριθεί ικανή η δυνατότητα αλλαγών από τους οικείους του ασθενούς.

Σε γενικές γραμμές μετά τις πρώτες 3-4 αλλαγές ο ασθενής μπορεί να καθίσει και να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες. Μπορεί να περπατάει, να κάθεται και να επιστρέψει στην εργασία του σύντομα, και να μπεί στο λουτρό ή και στην θάλασσα.

Χρειάζονται αντιβιοτικά;

Η χρήση αντιβίωσης έχει περιορισμένο ρόλο στην αντιμετώπιση της κύστης κόκκυγα. Τα συνήθως απαντώμενα μικρόβια εντός του πόρου είναι αερόβια, ενώ αναερόβια βακτηριοειδή προεξάρχουν σε ανάπτυξη αποστήματος. Γενικά, η χρήση αντιβιοτικών δεν έχει επιδείξει οφέλη όσον αφορά τη μείωση της φλεγμονής του τραύματος.

Η τοπική εφαρμογή αντιβιοτικών εμβαπτισμένων σε αντισυγκολητικές γάζες ή σπόγγους  μέσα στην αποστηματική κοιλότητα ή στην κοιλότητα, που καταλείπεται  μετά την αφαίρεση των συριγγίων, δεν έχει προσφέρει σημαντικά οφέλη.  Επίσης, δεν έχει δειχθεί κανένα όφελος από τη χρήση αντιβιοτικών στην οξεία ή χρονία μορφή της νόσου, εκτός από περιπτώσεις συνυπάρχουσας κυτταρίτιδος ή υφιστάμενης ανοσοκαταστολής ή σύγχρονης συστηματικής νόσου.

Θεραπεία της υποτροπής της νόσου

Η υποτροπή της νόσου ποικίλλει ευρέως και έχει αναφερθεί ότι  ανέρχεται σε 10%-30% μετά από χειρουργική επέμβαση.  Τα ποσοστά αυτά δείχνουν υψηλές τιμές αποτυχίας της θεραπείας παρά την όποια επιλεχθείσα μέθοδο. Τα αίτια της αποτυχίας αυτής δεν είναι καλώς γνωστά, αν και οι επιπλοκές του τραύματος μετά την πρώτη επέμβαση φαίνεται ότι είναι προβλέψιμες.

Η αντιμετώπιση των υποτροπών είναι παρόμοια με την αρχική επέμβαση. Επιβάλλεται επιμελής και προσεκτική εξέταση της περιοχής και αποκλεισμός άλλων καταστάσεων  όπως φλεγμονωδών παθήσεων του εντέρου, κακοήθειας και άλλων παθήσεων.

Η θεραπεία της υποτροπής περιλαμβάνει αρχικά τη συντηρητική αντιμετώπιση, όπως έλεγχο των τριχών και τοπική υγιεινή. Εάν ένα απόστημα είναι παρόν, τότε διανοίγεται και παροχετεύεται. Τυχόν συνοδός κυτταρίτιδα αντιμετωπίζεται με αντιβιοτικά. Η εγχειρητική αντιμετώπιση της υποτροπιάζουσας νόσου ποικίλλει ευρέως και εξαρτάται από την έκταση. Περιλαμβάνει δε ευρεία εκτομή της νόσου, με άμεση σύγκλειση του τραύματος μέχρι τη χρήση σύνθετων δερματικών κρημνών προς κάλυψη του ελλείμματος, που καταλείπεται μετά την εκτομή της βλάβης. Από τους περισσότερους όμως χρησιμοποιείται η ανοικτή μέθοδος.